Opracowanie:
dr med. Grzegorz Kuchta
Specjalista chorób wewnętrznych, analityki klinicznej i chorób płuc
Akademia Medyczna Gdańsku

Woda (tlenek wodoru) H₂O, związek chemiczny bardzo rozpowszechniony w przyrodzie; dobry rozpuszczalnik, woda naturalna zawiera rozpuszczone gazy i sole, szczególnie dużo w wodzie morskiej i mineralnej (encyklopedia PWN -1997).

Do XVIII wieku wodę uważano za pierwiastek. Dopiero Cavendish w 1791 r. wykazał, że woda powstaje podczas spalania wodoru, któremu Lavoisier nadał nazwę hydrogenium (hedor - woda, genos - ród, pochodzenie). Ilościowy stosunek wodoru do tlenu podali w 1805 r. Humboldt i Gay-Lussac. Jako związek wodoru z tlenem (tlenek wodoru, H₂O) woda zajmuje czołowe miejsce w gospodarce ustrojowej.

Prawidłowy przebieg procesów życiowych jest nierozłącznie związany z określoną, niezbędną ilością wody w organizmie. W postaciach życia ubogich w wodę (np. w niekiełkujacych nasionach) przemiana materii jest prawie całkowicie zahamowana (anabioza). W roztworach wodnych zachodzą reakcje biochemiczne, będące podstawą procesów życiowych. Dawna maksyma chemiczna mówi: Corpora non aqunt nisi soluta (związki działają tylko w stanie rozpuszczonym).

Woda jest jednym z najważniejszych i niezbędnych do życia składników naszego organizmu. Bardziej zgubny dla człowieka jest tylko brak tlenu. Można żyć ok. 40 dni bez pokarmów stałych, ale brak wody powoduje śmierć w ciągu kilku dni, zwłaszcza w klimacie gorącym. Dowiedziono, że bez większej szkody dla zdrowia można stracić cały zapas glikogenu, ale utrata 10% wody jest groźna dla człowieka, a 20% pociąga za sobą śmierć. Długość życia organizmu pozbawionego wody do picia jest różna, zależnie od gatunku zwierzęcia. Największą wytrzymałością na brak wody odznacza się wielbłąd, większość jednak zwierząt ssących może obyć się bez wody tylko przez krótki czas.