  |
    |
  |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Wstęp -
Budowa stawu -
Wybrane choroby reumatyczne -
Rozpoznawanie przewlekłych chorób stawów -
Profilaktyka i leczenie -
Życie codzienne -
Gdzie szukać pomocy -
Czy jesteś chory? - Ankieta -
Sytuacja psychiczna chorego -
Czynniki psychologiczne, wpływające na percepcję bólu -
Konsekwencje nieleczonego bólu przewlekłego -
Psychologiczna terapia bólu
Opracowanie: mgr psychologii Dorota Kazalska  Opublikowano dzięki uprzejmości firmy Ratiopharmproducenta Dicloratio żel |
||||||||||
|
PSYCHOLOGICZNA TERAPIA BÓLU
Oczekiwania, jakie chorzy mają do lekarzy wynikają z ich potrzeb: z potrzeby:
Jedną z częściej stosowanych form pomocy psychologicznej jest perswazja. Ma ona sens zwłaszcza wobec chorych, u których lęk jest związany z obrazem choroby. Elementami perswazji powinny być: prostowanie błędnych wyobrażeń na temat choroby, przystępne wytłumaczenie mechanizmu powstawania niektórych objawów wraz z zapewnieniem o możliwości sprawowania kontroli nad ich przebiegiem. Znany, dający się wyobrazić ból jest łatwiejszy do zniesienia. Czasem warto jest uprzedzić, przygotować psychicznie chorego, o możliwości pojawienia się dodatkowego objawu, co za razem upewnia go, że przebieg choroby jest kontrolowany. Bardzo ważne jest wysłuchanie chorego. Pacjenci w tym czsie przejawiają bardzo emocjonalne zachowania, egocentryzm, lęk, poczucie krzywdy, chwiejność emocjonalną. Wszystko to wynika z poczucia zagrożenia, z silnej potrzeby podtrzymania, wsparcia emocjonalnego (które nie jest niczym innym, jak towarzyszeniem choremu w kolejnych etapach w adaptacji do choroby). To, że ktoś wysłucha chorego, rozwija otwartość emocjonalną (zamiast izolacji i samotności), pozwala na pozbycie się wielu obaw, lęku (a więc na odreagowanie emocji), daje właśnie owo wsparcie emocjonalne, które budzi nadzieję i wolę życia. Czasem pomoc polega na rozwiązywaniu konkretnych trudności pojawiających się w życiu chorego (np. zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny, czy zapewnienie mu opieki). Ważna jest pomoc w restruktualizaji wartości i celów w życiu. Jest to pomoc w tworzeniu nowej hierarchii warości, celów, jeśli ta, która była dotychczas, jest niemożliwa do realizacji. Człowiek przetrwa wtedy jeśli ma po co. Choroba, leczenie bywają takim ciężarem, że trzeba mieć cel, motywację, widzieć sens życia z chorobą - mimo choroby. Sens życia załamuje się szczególnie wtedy, gdy nastepuje progresja choroby, nawrót dolegliwości bólowych. Kolejną ważną pomocą jest aktywizacja chorego do działania, do leczenia. Poza odziaływaniem na sferę poznawczą i emocjonalną wchodzi w grę możliwość pozytywnego działania poprzez sferę behawioralną. Punktem wyjścia dla terapii tego typu jest założenie, że ból wywołuje serię niewłaściwych zachowań, które go nasilają. Usunięcie złych przwyzwyczajeń np. w zakresie ekspresji bólu, zmniejsza w efekcie jego natężenie. Terapia polega na ćwiczeniach relaksacyjnych obniżających napięcie mięśni lun na treningu rytmicznego, głębokiego oddychania podczas bólu. Ma ona również na względzie wypracowanie nawyków odwracania uwagi od dolegliwości przez określony typ aktywności lub przez liczenie, manipulowanie wyobraźnią. Najważniejsze wskazania do relaksacji to: - stany silnego stresu psychicznego z dominującym napięciem emocjonalnym - dolegliwości bólowe słabego lub średniego stopnia. |
|
|
 |