Wykonywane jest badanie ostrości wzroku, gdyż przy słabej ostrości wzroku nie jest możliwe ustalenie pola widzenia.

Nie ma specjalnych zaleceń. Badane mogą być tylko osoby dobrze współpracujące z lekarzem, potrafiące zasygnalizować zachodzące podczas badania zmiany. Warunków tych nie mogą spełnić małe dzieci, osoby z ociężałością umysłową, starsi ludzie ze złą orientacją itp.

Perymetria
Badanie wymaga bardzo dużej uwagi i ścisłej współpracy ze strony pacjenta, gdyż na podstawie jego wypowiedzi wykreśla się pole widzenia.
Badany siedzi przed półkolistą oświetloną czaszą perymetru, mając unieruchomioną głowę poprzez oparcie podbródka i czoła na specjalnych podpórkach (Ryc.7-9).

Ryc.7-9 Badanie pola widzenia przy pomocy perymetru Goldmanna

Zasłonięte jest jedno oko. Pacjent musi wpatrywać się przez cały czas badania w punkt ustawiony w centrum czaszy na wprost badanego oka. Jest to zasadniczy warunek poprawności wykonania badania. W innym miejscu na czaszy perymetru pojawia się znaczek świetlny o określonej średnicy i natężeniu światła. Znaczek ten porusza się najczęściej wzdłuż południków, od obwodu do centrum. Zadaniem pacjenta jest zgłoszenie (patrząc cały czas w centralny punkt !), czy znaczek jest już widoczny, czy przygasa lub całkowicie znika. Badający zaznacza te dane na schemacie, a w razie potrzeby powtarza badanie, zmieniając średnicę, natężenie światła oraz barwę poruszającego się znaczka. Łącząc zaznaczone punkty o tych samych parametrach, otrzymuje się izoptery określające zakres pola widzenia.
Przy prawidłowo wykonanym badaniu pola widzenia w odległości 14-18 st. skroniowo od punktu, na którym zatrzymuje się wzrok (punktu fiksacji), znajduje się fizjologiczny mroczek, tzw. ślepa plama Mariotte'a (szerokości 7,5 st., wysokości 6 st.), która jest odzwierciedleniem tarczy nerwu wzrokowego. Jak wiadomo, na tarczy nerwu nie ma komórek światłoczułych odbierających bodźce wzrokowe.

Kampimetria
Podczas badania kampimetrycznego używa się czarnego ekranu o wymiarach 2x2 m z centralnym białym punktem fiksacji i koncentrycznymi okręgami (co 10 st.) i południkami (co 30 st.) Pacjent siedzi w odległości 2 m od ekranu i obserwuje przesuwający się biały punkt, podając dane jak w perymetrii. Metoda ta obecnie jest coraz rzadziej stosowana.

Test Amslera
Test Amslera jest badaniem jakościowym czynności plamki i jej najbliższej okolicy. Istnieje wiele jego odmian, ale podstawowym testem jest siatka o boku 10 cm z zaznaczonym punktem centralnym. W przypadku zmian chorobowych okolicy plamki pacjent, patrząc z odległości 30 cm na punkt centralny, zauważa zniekształcenie linii, ubytki lub mroczki zaburzające regularność siatki.

Wynik badania przekazywany jest w formie opisu z dołączonym schematem.

Badanie trwa do kilkudziesięciu minut