Wprowadzona w 1806 roku przez Napoleona blokada Kontynentu uniemożliwiła import z Peru do Europy Środkowej chininy - najpowszechniej w tym czasie stosowanego środka przeciwgorączkowego. Z konieczności zaczęto szukać środka zastępczego i naukowcy przypomnieli sobie wówczas o leczniczych właściwościach soku z kory wierzbowej.
W 1828 roku Johann Andreas Buchner, profesor farmacji z Monachium, rozpoczął produkcję żółtej masy z kory wierzby, którą nazwał salicylanem. Rok później, francuski farmaceuta Leroux przekształcił salicylan w formę krystaliczną. W 1838 roku włoski chemik Rafaele Piria oczyścił postać otrzymaną przez swoich poprzedników uzyskując w rezultacie kwas salicylowy. W 1853 roku Charles Frederic Gerhardt - chemik ze Sztrasburga - próbował otrzymać kwas acetylosalicylowy. Nie była to jednak postać chemicznie czysta i z tego powodu nietrwała.
Hermann Kolbe, profesor niemiecki, był w stanie określić budowę kwasu salicylowego i ostatecznie ustalił sztuczny sposób jego otrzymywania. Dzięki temu w 1874 roku rozpoczęto jego produkcję na skalę przemysłową, a wytworzony w ten sposób kwas salicylowy był dziesięciokrotnie tańszy od uzyskiwanego w sposób naturalny. Jednakże, z powodu okropnego smaku tego produktu oraz drażniącego wpływu na błony śluzowe, decyzja co do wyboru leczenia musiała być podjęta przez cierpiącego pacjenta.
